निपाणी नगरी वृत्तसेवा (28)| विशेष रिपोर्ट: काळ आणि आपण
“आयुष्य हे एका क्षणात बदलू शकतं, पण त्या एका क्षणाचा विचार आपण गाडीचा वेग वाढवताना किंवा रस्त्यावरून जाताना करतो का?” रविवारी रात्री १० वाजता निपाणी-मुरगुड रोडवर झालेला अपघात हा केवळ दोन वाहनांची धडक नव्हती; तर तो एका हसत्या-खेळत्या, कष्टकरी कुटुंबावर काळाने घातलेला भीषण घाला होता. एका क्षणाचा वेग, पर्यटनाचा आनंद आणि अचानक समोर आलेला मृत्यू… यात एका निष्पाप बापाचा जीव गेला, तर आई आणि लहान मुलगा रुग्णालयात वेदनेने तळमळत आहेत.”
‘क्षणभंगुर’ आयुष्याचा ‘शाश्वत’ संदेश: निपाणी अपघाताचे दाहक वास्तव….
निपाणी: काल रात्री निपाणी-मुरगुड रोडवर झालेल्या एका भीषण अपघाताची बातमी आपण सर्वांनी वाचली. सावंतवाडीहून मुंबईला जाणाऱ्या पर्यटकांच्या भरधाव कारने शिवाजी शिंदे यांच्या दुचाकीला धडक दिली. या भीषण धडकेत शिवाजी शिंदे यांचा मृत्यू झाला, तर त्यांची पत्नी निता आणि ९ वर्षांचा मुलगा श्रवण गंभीर जखमी झाले. १२ वर्षांची मुलगी राधिका किरकोळ जखमी झाली. हे कुटुंब कोडणीहून निपाणीकडे नातेवाईकांकडे जेवणासाठी आले होते, आणि परतीच्या वाटेवर काळाने त्यांच्यावर झडप घातली. अपघातानंतर दोन युवक पळून गेले, तर दोघांना नागरिकांनी पकडले.
भूतकाळ: काय गमावले?
शिवाजी शिंदे, हे एक सामान्य, कष्टकरी तरुण होते. बेळगाव नाका परिसरात त्यांचे स्वतःचे लॉन्ड्रीचे दुकान होते. पत्नीही दुसऱ्या लॉन्ड्रीत काम करून संसाराला हातभार लावत होती. रविवारचा दिवस, मुलांना सुट्टी, म्हणून सर्वांनी एकत्र येऊन नातेवाईकांकडे जेवणाचा बेत आखला. किती साधा, किती सुखी क्षण! त्या चार भिंतींच्या आत आनंदाचे वातावरण असेल, हसू-खिदळणे असेल. “पुढच्या वेळी तुम्ही या,” असे म्हणून त्यांनी निरोप घेतला असेल. हे सर्व आता केवळ ‘भूतकाळा’तील आठवणी उरल्या आहेत. एका क्षणभंगुर अपघाताने एक हसते-खेळते कुटुंब उद्ध्वस्त केले, एका लहान मुलीचे पितृछत्र हरपले, एका पत्नीचे सौभाग्य हिरावले, आणि एका आई-वडिलांचा आधार गेला.
वर्तमानकाळ: काय शिकायचे?
हा अपघात केवळ एका कुटुंबाचा अंत नाही, तर आपल्या समाजासाठी एक धोक्याची घंटा आहे. भरधाव वेग: पर्यटनासाठी गेलेल्या त्या चार तरुणांची घाई कोणासाठी होती? मुंबईत लवकर पोहोचण्याची घाई, की केवळ वेगाची नशा? त्यांचा हा ‘क्षणभराचा’ थरार एका कुटुंबासाठी ‘कायमचा’ शाप ठरला. आपण रस्त्यावर चालताना केवळ आपल्या जीवाचीच नाही, तर इतरांच्या जीवाचीही जबाबदारी घेतो, हे विसरून चालणार नाही. अपघातानंतर पळून जाणे, ही मानवतेला काळिमा फासणारी गोष्ट आहे. ज्या युवकांनी बचावकार्य केले, त्यांचे कौतुक आहे. पण, जे पळून गेले, त्यांनी स्वतःच्या कृत्याची जबाबदारी नाकारली. आपण इतके निष्ठुर कसे झालो? एखाद्याचा जीव वाचवण्या पेक्षा स्वतःचा बचाव महत्त्वाचा वाटणे, ही आपली सामूहिक विकृती आहे का? कोल्हापूरला हलवल्या नंतर शिवाजीचा मृत्यू झाला. पण, जर निपाणीत वेळेवर डॉक्टर उपलब्ध असते तर? ग्रामीण भागात आरोग्य सुविधांची उपलब्धता आणि वेळेवर मिळणारी मदत, हे अजूनही एक मोठे आव्हान आहे. यावर आपण सर्व एकत्रित येऊन विचार केला पाहिजे.
भविष्यकाळ: काय सकारात्मक?
या दुःखद घटनेतून आपण एक ‘सकारात्मक’ संदेश घेऊ शकतो:कष्ट आणि जिद्द: शिवाजी शिंदे यांच्या कष्टाळू आयुष्यातून आपण प्रेरणा घेतली पाहिजे. त्यांनी स्वतःचे दुकान सुरू केले, पत्नीनेही काम केले. हे कष्टाळू आयुष्यच देशाचा आधार आहे. त्यांच्या कष्टाची आठवण ठेवून, आपणही प्रामाणिकपणे कष्ट केले पाहिजेत. त्यांनी रविवारी मुलांसाठी वेळ काढला, नातेवाईकांकडे गेले. हे कौटुंबिक प्रेम हीच आपली खरी संपत्ती आहे. आयुष्याचा काहीच भरोसा नाही, म्हणून आपल्या प्रियजनां सोबत वेळ घालवणे, त्यांचे आभार मानणे, त्यांना किती महत्त्वाचे आहे हे सांगणे, हे आपण नेहमी केले पाहिजे. हा अपघात आपल्याला रस्त्यावर अधिक सावध राहण्यास शिकवतो. वेगाची नशा नव्हे, तर सुरक्षिततेचे नियम पाळणे, हेल्मेट वापरणे (या अपघातात हेल्मेट असते तर कदाचित शिवाजीचा जीव वाचला असता), मद्यपान करून गाडी न चालवणे, हे केवळ नियम नाहीत, तर आपल्या आणि इतरांच्या आयुष्याची कवच-कुंडले आहेत. आपण एक जागरूक नागरिक म्हणून ही जबाबदारी घेतली पाहिजे.
निष्कर्ष:
शिवाजी शिंदे यांचे जाणे हे मोठे नुकसान आहे. त्यांच्या कुटुंबीयांना या दुःखातून सावरण्याची ताकद मिळो. पण, त्यांच्या मृत्यूने आपल्याला जे ‘शाश्वत’ संदेश दिले आहेत, ते आपण कधीही विसरू नयेत. क्षणभंगुर आयुष्य, पण आपण त्यातून काय शिकतो, हे महत्त्वाचे आहे. आपल्या कृतीने, आपल्या विचाराने आपण एक अधिक संवेदनशील आणि जबाबदार समाज निर्माण करू शकतो. हेच शिवाजी शिंदे यांना खरी ‘श्रद्धांजली’ ठरेल.
About The Author
